فرزندم شاید این نوشته را روزی بخوانی که من نباشم همانطور که که من بودم و پدرم نبود حرفهای من زیاد است بخشی از آن را در دفتر پراکنده ای که دارم نوشتم و شاید بخوانی و برای تو یادگار بماند.

یک وقتهایی بود که در گذشته روح من خیلی رقیق و روشن بود و الان هم نیز هست ولی قبلا بهتر بود و من سرشار از شور و شعف بودم در هر نفسم شعله ای جانسوز و هر نگاهم تا وسعت بی نهایت پیش می رفت.

تصویرهای نادیدنی را ترسیم میکردم.

گاهی اوقات حرفهایی را زده یا نوشته ام که باعث قوت قلب کسی بشود که آنها را شنیده یا نوشته است حرفهایی که برای خودم هم چنین بوده است. انسان در زندگی نیازمند به قوت قلب و نیرومندی روح است و من این قوت قلب را از اندیشیدن به یک موجود بدست می آورم.

مرا دردی است در دل اگر گویم زبان سوزد

                                                      اگر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد

مي دانم هراز گاهي دلهاتان تنگ مي شود . همان دلهاي بزرگي که جاي من در آن است آنقدر تنگ مي شود که حتي يادت مي رود من آنجايم .دلتنگيهايت را از خودت بپرس .

نگران هيچ چيز نباش !

هنوز من هستم . هنوز خدايت همان خداست ! هنوز روحت از جنس من است !

اما من نمي خواهم تو همان باشي !

نگران شکستن دلت نباش !

شيشه براي اين شيشه است چون قرار است بشکند . اما جنسش عوض نمي شود ....

چون من شکست ناپذير هستم ....

چون مرا داري ....

چون هر وقت  گريه ميکني دستان مهربانم چشمانت را مي نوازد ....

چون هر گاه تنها شدي ، تازه مرا يافتي ....

چون هر گاه بغضت نگذاشت صداي لرزان و استوارت را بشنوم ، صداي خرد شدن ديوار بين خودم و تو را شنيدم .

درست است مرا فراموش کردي ، اما من حتي سر انگشتانت را از ياد نبردم !

دلم نمي خواهد غمت را ببينم ...مي خواهم شاد باشي ...

اين را من مي خواهم ...تو هم مي تواني اين را بخواهي .

من گفتم : وجعلنا نومکم سباتا (ما خواب را مايه آرامش شما قرار داديم (

... و من هر شب که مي خوابي روحت را نگاه مي دارم تا تازه شود ....

نگران نباش ! دستان مهربانم قلبت را مي فشارد .

شبها که خوابت نمي برد فکر مي کني تنهايي؟؟؟؟ من هم دل به دلت بيدارم !

فقط کافيست خوب گوش بسپاري !

پروردگارت ...

با عشق !!!

 

 

 سلام

شاید بعضی هاتون که این مطالب منو می خونید به خودتون می گید این پسره آدم ناامیدیه ولی اول بخونید بعد قضاوت کنید:

سیزده بدر امسال رو هم گذروندیم ولی نه مثل پارسال.

اما امسال زیاد بهم خوش نگذشت، می دونی چرا؟

 آخه پارسال دو تا دایی هام بودند، سه تا خاله هام بودند، پسر دایی و پسر خاله هام بودند نویدب بود همه بودیم کلا شدیم ۴۵ نفر خیلی خوش گذشت ولی امسال هیچکی نبود ما بودیم خالمو عمه ام.

پارسال داییم بود اینقدر می گفتیمو می خندیدیم که نگو ولی امسال چی...

از شب قبلش می دونستم که داییم به خاطر نوید که خونشونه نمی تونه بیاد، خیلی براش ناراحت بودم، حالش گرفته اس دیگه زیاد سر حال نبود.

صبح هم که داشتیم می رفتیم کاشان توی راه هی خواستم زنگ بزنم به داییم اما نمی تونستم.

هی دستم می رفت روی تلفن اما نشد، نشد، هر کاری کردم نشد.

بالاخره سیزده بدر ما ساعت ۵ تموم شد و ما رفتیم که بر گردیم خونه، یه دفعه رفتیم خونه ی داییم یه سر بزنیم البته یه سر ۵ دقیقه ای.

وقتی رفتم تو دیدم هم نشستند، خونه تاریک، بی سر و صدا، سوت و کور، وقتی اینارو دیدم خودم سرمو انداختم پایینو رفتم توی ماشین نشستم.

زن داییم اومد دمه در، بیچاره ناراحت بود دلم براش سوخت داشت در مورد نوید صحبت می کرد، وقتی داشت حرفاشو ادامه می داد یه لرزش توی صداش شنیدم می خواست گریه کنه.

منم بُغضم گرفته بود اعصابم داشت خورد می شد.

یه چیزایی از نوید می گفت که اشک آدم در میومد.

از همه بیشتر دلم به حال داییم می سوزه خیلی.

بچه ها نوید ۲۰/۱/۸۷ تهران عمل داره براش دعا کنید.

اینو به جرات می گم برای نوید فقط من و خانوادش دعا نمی کنیم، برای نوید ایران دعا می کنه.

سیزده بدرومونم اینطوری تموم شد خیلی بد بود ولی تموم شد.

از خدا می خوام تو که اینقدر بزرگی یه دونه از اون کارای کوچیکتو انجام بده تا نوید خوب شه.

خدایا:

یه زیر چشمی نظر کن.

                                                           خنده ی تلخ من از گریه غم انگیز تر است.

                                                                                   کارم از گریه گذشته اما می خندم.

سلام

به خاطر سال نو تعطیلیم.

یه سه هفته ای میشه دانشگاه نرفتم.

با خودم گفتم توی این سه هفته که تعطیلم سر یه کاری برم البته نه همه ی سه هفته رو خب مسافرت هم می خام برم ولی اونجایی که کار می کنم یه شرکت سخت افزاریه و صاحب کار دوستمه.

امروز شناسنامه ام دستم بود خواستم برم بانک توی حسابم پول بریزم.

توی مغازه نشسته بودمو  داشتم صفحه های شناسنامه رو می دیدم، برای چند لحظه صبر کردمو به صفحه ها نگاه کردم.

دیدم صفحه ی اول آدم به دنیا میاد و بزرگ میشه، صفحه ی دوم ازدواج می کنه، زیر همون صفحه دارای فرزند می شه و صفحه ی بعد هم قسمت وفات است یعنی مرگ.

چقدر قشنگه کل زندگی آدم توی ۳ صفحه خلاصه شده.

پس سخت نگیر که زیاد وقته زندگی نداری، تا می تونی ازش لذت ببر و به خودت سختی نده.

شاید این سه تا صفحه زود به سراغت اومد.

  سخت نگیر Take It Easy

 

سلام

واسه آپ کردن وبلاگ اومدم خواستم شعر بنویسم اما منصرف شدم با خودم گفتم یه درد دل کوچولو بدک نیست

 سلام بچه ها.

موقع تحویل سال بود که همه دور هم نشسته بودیم.

دور سفره ی هفت سین و منتظر.

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر الیل والنهار

یا محول الهول و الحوال

حول الحالنا الی احسنا الحال.

سال تحویل شد.

۱۳۸۷/۱/۱

دروغ بهتون نگم اولش یاد نوید نبودم و فقط خوشحالی کردم همین.

مامانم زنگ زد به داییم  سال و تبریک بگه.

داییم گفت: سلام.

 گریه کرد و رفت و مامانم دیگه صداشو نشنید.

همه ی ما فهمیدیم که به خاطر چی گریه کرد.

آخه نوید نوه ی داییمه.

وقتی دیدم اینطوری شد یه جوری شدم.

رفتم براش گریه کردم و دعا کردم.

خیلی ناراحت شدم که اشک داییم در اومد.

ای کاش جای نوید بودم.

من به جاش سرطان داشتم. من به جاش اذیت می شدم.

من.

شاید لیاقت زنده موندن ندارم.

از خدا می خوام اگه لایق نیستم منو ببره.

از خدا می خوام نویدو شفا بده.

خدایا: حقیرانه التماست می کنم.

نذار تنها بمونه.

سر نمازم براش دعا کردم. براش گریه کردم.

یاد داییم افتادمو اشک ریختم.

امشب واژه هایم همگی خیس شدند.

کمکش کن خدا